دیدگاه و یاداشت

جلوی کیبورد پیتزا نخورید!
10 فروردين 1397
سال نو مبارک! جلوی کیبورد پیتزا نخورید! این هم از پیام نورزی! :) خب، البته این پیام یک مقداری رمزی بود و جز برای برنامه‌نویس‌ها و مهندسان شبکه و بقیه خوره‌های کامپیوتر که تجربه «پیتزاخوری جلوی کیبورد» را دارند، مفهوم نیست. البته قصد داشتم مانند بقیه آدم‌ها همان پیام کلیشه‌ای «آرزوی سلامتی و شادی برای شما» را بازگو کنم. اما تصمیم گرفتم کمی مصداقی صحبت کنم و دو کلمه حرف مفید بزنم.
تئوری انتخاب و جشنی به‌نام نوروز
09 فروردين 1397
عید نوروز از دیرباز یک فرصت طلایی برای ما ایرانیان و مردمان چندین کشور دیگر بوده است تا روابط خود را با آشنایان و خویشان پایدار سازیم. همان آشنایان و خویشان دور و نزدیکی که گرفتاری‌های زندگی روزمره ما را از یکدیگر دور ساخته است، به طوری که گاهی در میانه سال یکدیگر را فراموش می‌کنیم...
با 100 گیگابیت بر ثانیه به استقبال سال جدید بروید
08 فروردين 1397
باز هم سال دیگری گذشت و این فرصت ارزشمند به دست آمد تا قلم‌فرسایی کنم و آخرین یادداشت سال مجله را بنویسم. در سالی که گذشت اتفاقات تلخ و شیرین بسیاری را پشت سر گذاشتیم. اتفاقاتی که هریک تجربه ارزشمندی در اختیار ما قرار دادند.
دانشگاهی که شهریه بسیار گزافی دارد
22 اسفند 1396
در یادداشت شماره قبل به این موضوع اشاره کردم که بسیاری از نخبگان حوزه‌های فناوری و منجمله فناوری اطلاعات، علی‌رغم این که در کار خود از دانش و مهارت کافی و حتی بسیار بالا برخوردار هستند، اما در ارتباطات بین‌فردی و اجتماعی، از مهارت لازم و کافی برای تعامل با دیگران برخوردار نیستند و همین عامل باعث می‌شود که گاه شغل‌هایی را که به زحمت به دست آورده‌اند، در یک لحظه فوران خشم از دست بدهند. به عنوان یک توصیه به این دسته از متخصصان پیشنهاد کردم که در حد 8 واحد درسی، در مورد انسان، جامعه و مشکلاتی که می تواند در روابط فردی و اجتماعی به وجود بیایند، مطالعه کنند. در این بحث علاوه بر پی‌گیری آن موضوع، می خواهم در ادامه پیشنهاد قبلی، به این نکته هم اشاره کنم که مسئولان آموزش و پرورش و همچنین آموزش عالی نیز می‌توانند در این مورد نقش سازنده‌ای داشته باشند.
رقابت بزرگان بر سر تراشه‌های هوش مصنوعی و خیزش آرام تکینگی به‌سمت ما!
12 اسفند 1396
در سال گذشته میلادی دستیاران مجازی پیشرفت‌های خیره‌کننده‌ای داشتند. این پیشرفت‌ها که به اعتقاد کارشناسان نقطه عطفی در دنیای نرم‌افزار به شمار می‌رود، سرآغازی بر یک فصل جدید خواهد بود. اما در حوزه تراشه‌های موبایلی نیز سرآغاز جدیدی رقم خورد.
چند سالی از مهمان شدن تلگرام در گوشی‌های همراه ما ایرانی‌ها می‌گذرد. هم‌اکنون بسیاری از ما آن‌چنان وابسته‌اش شده‌ایم که تصور گذراندن روزی بدون تلگرام برایمان دشوار خواهد بود. ما تلگرامی‌ها با این پیام‌رسان آبی‌رنگ و دوست‌داشتنی کارهای زیادی فراتر از گفت‌وگوی ساده با دوستان و آشنایان انجام می‌دهیم. از آن برای هماهنگی کارهای روزمره در حوزه روابط شخصی و کاری استفاده می‌کنیم، با تماشای تصاویر و کلیپ‌های مختلف خود را سرگرم می‌سازیم، از اخبار و رویدادهای جهان مطلع می‌شویم و کاربردهای فراوان دیگر. در واقع، تلگرام دیگر تنها یک پیام‌رسان نیست، بلکه همراه جداناشدنی ما در هنگام کار، اوقات فراغت و حتی در میان مهمانی محسوب می‌شود. اگر روزی به هر دلیلی تلگرام را کنار بگذاریم (همانند آنچه بر سر وایبر آمد)، باز یک پیام‌رسان دیگر در خدمت ما خواهد بود.
سوال مهم این است: آیا نمی‌توان راهی یافت که هم پیشرفت کرد و هم این پیشرفت بر شانه‌های عده‌ای از مردم سنگینی نکند؟ فناوری اطلاعات از پیش به ما وعده داده بود که چرا، چنین چیزی ممکن است. از طریق توزیع عادلانه دانش و به طبع آن توزیع عادلانه قدرت و ثروت، می‌توان چنین راهی را یافت. قرار بود که با جابجایی در منابع قدرت و ثروت، قشرهای فرودست جامعه هم این امکان را بیابند که نه تنها نیازهای خود را برآورده کنند، بلکه آن‌ها نیز از این طریق در تولید، توزیع و مصرف منابع قدرت، ثروت و اعتبار اجتماعی مشارکت کنند.
حتی اگر کتاب هنر شفاف اندیشیدن را نخوانده باشید، احتمالاً وصف آن را شنیده‌اید! این کتاب پرفروش را رولف دوبلی نویسنده و کارآفرین سوئیسی نوشته و مهم‌تر آنکه عادل فردوسی‌پور به فارسی ترجمه کرده است! کتاب نزدیک به صد خطای شناختی را با ذکر مثال‌هایی ملموس بررسی و تحلیل کرده است و به خواننده کمک می‌کند از تصمیم‌های نادرست در زندگی بپرهیزد. به عنوان نمونه، یکی از مواردی که در کتاب مطرح شده، این باور نادرست است که اگر فردی در یک جنبه از زندگی یا کار خود موفق باشد، در سایر جنبه‌ها نیز حتماً موفق و سربلند است.

صفحه‌ها

اشتراک در دیدگاه و یاداشت