Server Core

مایکروسافت به سرپرستان شبکه اجازه می‌دهد Server Core را همانند نسخه گرافیکی به شکل دقیقی مدیریت کنند. ابزارهایی همچون Sconfig و WAC عملکرد منحصر به فردی در این زمینه دارند.
مایکروسافت به سرپرستان شبکه اجازه می‌دهد به ساده‌ترین شکل Server Core که فاقد رابط گرافیکی است را مدیریت کنند، به آن آدرس آی‌پی اختصاص دهند، نام سرور را تغییر دهند و آن‌را جزیی از دامنه کنند.
یکی از دلایل دور شدن از رابط گرافیکی افزایش قابلیت‌های خودکارسازی و گسترش‌پذیری است. هنگامی که همه سرورهای ما به شکل یکسان طراحی شوند به ما قدرت مانور بیشتری شبیه به سرویس‌های ابری می‌دهند. به‌کارگیری حداقلی منابع، کارکرد ساده‌تر و عدم نیاز به مراجعه به پنجره‌های مختلف و کلیک کردن روی گزینه‌های مختلف باعث شده، Server Core به تدریج جای خود در بازار را پیدا کند. مایکروسافت می‌گوید: «در آینده کسب‌وکارها به سراغ سرورهایی می‌روند که فاقد رابط گرافیکی (GUI) هستند.»
جدیدترین نسخه از خانواده سیستم‌عامل‌های سرور مایکروسافت به مراتب قدرتی بیشتر از اسلاف قبلی خود دارد. سیستم‌عاملی که سرعت نصب آن کمی بهبود یافته است؛ قابلیت‌های کاربردی و بهتری در ارتباط با کلاسترینگ ارائه کرده، به شیوه هوشمندانه‌ای پهنای باند شبکه را مدیریت کرده، از مکانیزم‌ احراز هویت بهتری نسبت به گذشته استفاده کرده، عملکرد گیت‌وی‌ها در شبکه تحویل محتوا را بهبود داده، از مکانیزم‌های امنیتی به‌روزتری برای مقابله با تهدیدها و رفتارهای مخرب استفاده کرده و امنیت بیشتری را در ارتباط با شبکه‌های تحویل محتوا رقم زده، فرایند عیب‌یابی ماشین‌های مجازی محافظت شده را تسهیل کرده و در یک کلام به یک محصول ایده‌آل در خانواده سیستم‌عامل‌های سرور تبدیل شده است. اما پرسشی که ممکن است ذهن مدیران را به خود مشغول کرده باشد، این است که آیا نسخه جدید ارزش آن‌را دارد تا به سمت آن مهاجرت کرد یا بهتر است از همان نسخه 2016 استفاده کنیم؟ ما در این مقاله سعی خواهیم کرد به‌طور اجمالی برخی از قابلیت‌های کاربردی نسخه جدید را به شما معرفی کنیم.
اشتراک در Server Core
توسعه و پشتیبانی توسط : ایران دروپال
پشتیبانی توسط ایران دروپال