برای اینکه جریان بتواند از طریق این دیانای عبور کند، این گروه تحقيقاتی یک مولکول به نام coralyne را به این مارپیچ وارد کرده است. چیزی که این گروه به آن دست یافت یک دیود بود، زیرا این جریان برای ولتاژ منفی 15 برابر قویتر از ولتاژ مثبت است. از آنجا که برای تولید قطعات الکترونیکی با این ابعاد و اندازه نمیتوان از سیلیکون استفاده کرد، سرپرست این گروه تحقيقات بینگوان خو، تصمیم گرفت برای ساخت قطعات کوچک از دیانای استفاده کند.
او میگوید: «در مدت 50 سال ما توانستیم قدرت محاسبات کامپیوتری را در تراشههای کوچکتر و کوچکتر، بیشتر و بیشتر کنیم، اما حالا دیگر ما به مرحله محدودیت فیزیکی سیلیکون رسیدهایم. اگر تراشههای مبتنی بر سیلیکون بیشتر از این کوچک شوند، عملکرد آنها ناپایدار و غیر قابل پیش بینی خواهد شد.»
تلاشهای خو و اعضای گروهش سرانجام صنعت الکترونیک را به سمت ابعاد نانو پیش خواهد برد. علاوه بر این، این پروژه میتواند باعث تولید دستگاههای پیچیدهتر شود، زیرا هر چه ابعاد تجهيزات الکترونیکی کوچکتر شود مهندسان قادر خواهند بود تجهيزات بیشتر و به تبع آن توان بیشتری را درون گجتهایی با ابعاد معمول جاسازی کنند.