سوزان گُلدبرگ، سردبیر این نشریه در نوشته اخیرش، ضمن تشریح رویکرد نشنالجئوگرافی در بررسی جعلی بودن عکسهای دریافتی، به ماجرای آن سال اشاره میکند: «ما از آن ماجرا درس گرفتیم. در این نشریه دستکاری عکس پذیرفته نیست و تلاش میکنیم از واقعی بودن عکسهایی که استفاده میکنیم، اطمینان حاصل کنیم.» به عقیده او در دوران دیجیتال که دستکاری عکس کار بسیار سادهای شده است، اطمینان یافتن از اینکه عکس منتشرشده - چه به صورت چاپی و چه به صورت دیجیتال- همان منظرهای را نشان می دهد که عکاس از طریق نمایاب دوربین خود دیده، به مراتب دشوارتر شده است.
او اضافه میکند: «داستانگویی بصری از طریق عکس، بخشی از سیاستهای نشنالجئوگرافی است و بر همین اساس اطمینان یافتن از اینکه عکسی واقعی است یا دستکاری شده، برای ما اهمیت زیادی دارد.»
در گذشته فهمیدن اینکه عکسی دستکاری شده است یا نه بسیار سادهتر بود، اما به گفته سارا لین، مدیر بخش عکاسی نشنالجئوگرافی، امروز دیگر نمیتوانید در همه موارد بهسادگی متوجه شوید که آیا عکسی جعلی است یا خیر. او که سی سال است با این نشریه همکاری دارد، اعتراف میکند که حتی کارشناسان آنها نیز ممکن است فریب بخورند.
نشنال جئوگرافی برای اینکه دو هرم روی جلد جا شوند، آنها را به هم نزدیک کرد
اما راهکار چیست؟ نشنالجئوگرافی برای اطمینان یافتن از اصالت عکس، از عکاسان درخواست میکند فایلهای RAW عکس خود را نیز برای نشریه ارسال کنند. از آنجا که دادههای ثبتشده توسط دوربین دیجیتال مستقیماً در فایل RAW ذخیره میشود، با بررسی آن میتوان فهمید که عکسی ویرایش شده است یا نه. اگر این فایلها در دسترس نبود، از عکاس درباره عکسی که گرفته است، پرسشهای مفصلی میشود. لین میگوید: «ما از خودمان میپرسیم که آیا این عکس، بازنمایی خوبی از آن چیزی هست که عکاس در محل عکاسی دیده است؟ از نظر ما به عنوان ژورنالیست، پاسخ این پرسش باید مثبت باشد.»