روبات‌هایی با اجزا‌‌ء زنده
شاید شما هم شنیده باشید که در آینده، فناوری به جایی خواهد رسید که انسان با پیوندزدن اعضای روباتیک به خود، بر توانایی‌های بشری‌اش خواهد افزود. اما روباتیک فقط به اینجا ختم نخواهد شد. همین حالا محققان بر روی روبات‌هایی کار می‌کنند که مسیری برعکس را در پیش گرفته‌اند. این روبات‌ها اجزای زیستی را به خود پیوند می‌زنند تا توانایی‌های خود را گسترش دهند.

بسیاری از کارشناسان معتقد هستند که بخش مهمی از آینده روباتیک، مربوط به سایبورگ‌ها خواهد بود. اما تحقیقات در حوزه روباتیک یک روند دیگر را هم در پیش گرفته است؛ اینکه بر خلاف سایبورگ‌ها، بافت‌های انسانی و زیستی به روبات‌ها پیوند زده شوند و روبات‌ها به موجوداتی نیمه‌ زنده تبدیل شوند؛ روبات‌هایی که به روبات‌های بایوهیبرید معروف شده‌اند. به گفته لئوناردو ریکوتی ( Leonardo Ricotti) از انستیتوی BioRobotics ایتالیا:‌ « بر اساس این ایده، می‌توانیم با بکارگیری سلول‌های زنده در ساختار روبات‌‌ها، عملکرد این روبات‌ها را بهبود دهیم».

علی‌رغم پیشرفت‌های روباتیک، روبات‌های فعلی ایراداتی دارند از جمله در نحوه حرکت و مصرف انرژی؛ دو چالشی که طبیعت به خوبی از پس آنها برآمده‌ است. به گفته ریکوتی، طبیعت طی میلیون‌ها سال تکامل موفق شده است این دو مشکل را بطور بهینه‌ای حل کند و بر همین اساس، بهتر است روبات‌های خود را مجهز به ارگانیسم‌های زنده کنیم. در این صورت موفق خواهیم شد از روبات‌ها در کاربردهایی نظیر کاوش بدن و بطور کلی پایش محیط‌‌هایی استفاده کنیم که برای روبات‌های فعلی غیرقابل دسترس هستند و حتی خواهیم توانست محصولاتی با دقت بسیار بالاتر تولید کنیم.

روبات‌های فعلی هنوز قادر به انجام حرکات خیلی دقیق نیستند. ویژگی‌های موجود در طبیعت این امکان را فراهم می‌کند تا بتوانیم از بافت‌های جانوری نظیر ماهیچه قلب یا ماهیچه یک حشره استفاده کرده و حرکات دقیق و پایداری لازم را در اختیار روبات قرار دهیم. بطور مثال گروهی از محققان موفق شده‌اند روباتی شبیه کرم بسازند که با کمک سلول‌های ماهیچه‌ای حشره حرکت می‌کند. علاوه بر قابلیت‌های حرکتی، مصرف توان روبات‌ها به ویژه در روبات‌های بسیار کوچک چالش مهمی است و محققان معتقد هستند با استفاده از ارگانیسم‌های زنده، می‌توان این مشکل را نیز برطرف کرد.

اما استفاده از بافت‌های زیستی در روبات‌ها محدودیت‌هایی نیز دارد. سلول‌های زنده برای زنده ماندن باید تغذیه شوند و در حال حاضر این امکان به خوبی مهیا نیست و روبات‌های مجهز به ارگانیسم‌های زنده عمر کمی دارند. محدودیت دیگر این است که روبات‌های بایوهیبرید، فقط می‌توانند در محیط‌هایی با دمای مناسب حیات، کار کنند و استفاده از آن‌ها در موقعیت‌های دشوار نظیر محیط‌های خیلی سرد یا خیلی گرم مقدور نیست. با وجود همه این محدودیت‌ها، ریکوتی و همکارانش معتقدند حوزه روبات‌های بایوهیبرید، رشد چشمگیری دارد و حالا از یک ایده صرف به حوزه‌ای عملیاتی تبدیل شده است.

برچسب: 

افزودن دیدگاه جدید