گام به گام تا رسیدن به یک شبکه ایده‎ال
چگونه روتر بی‎سیم خود را تنظیم و بهینه سازی کنیم (بخش دوم)
تنظیمات پایه و اولیه روی اغلب روترها در خود کارخانه انجام می‎‎شود تا کارها تا حد ممکن ساده گردد. اما حتی اگر شما همه چیز را به راحتی متصل کرده باشید و شبکه شما کار هم بکند به این معنا نیست که عملکرد و امنیت شبکه شما به همان خوبی است که باید باشد. اگر می‎‎خواهید بهترین عملکرد ممکن را از شبکه وای‎فای خانگی خود دریافت کنید این مراحل ساده تنظیمات روتر را دنبال كنيد.

بخش اول این مقاله را می توانید در اینجا بخوانید. 

قلب شبکه خانگی شما را روتر آن تشکیل می‎‎دهد، بنابراین برای در اختیار داشتن یک شبکه خانگی ایده‎ال اول باید به این قطعه سخت افزاری رسیدگی کنیم. در بخش اول این مقاله به نحوه انتخاب روتر، اتصال آن به اینترنت، دسترسی به کنسول مدیریتی برای سفارشی سازی تنظیمات و مدیریت آدرس‎های ای‎پی با سرور DHCP پرداختیم.

کار با آی‎پی‎های ثابت

حالا که با استفاده از سرور DHCP تعدادی آدرس آی‎پی در اختیار دارید، باید به طور دستی آنها را به دستگاه‎هایی که به آدرس ثابت نیاز دارند اختصاص دهید. کاری که شما باید انجام دهید این است که برای آداپتور شبکه دستگاه مورد نظر خود یک IP address ، Subnet Mask، Gateway address و یک DNS server address واحد در نظر بگیرید. بر اساس مثالی که ما برای تعیین مجموعه آی‎پی در سرور DHCP در نظر گرفتیم، شما باید از آدرس‎هایی بین 192.168.0.52 تا 192.168.0.254 برای IP address و 255.255.255.0 برای Subnet Mask استفاده کنید. آدرس‎های Gateway و DNS نیز با آدرس ای‎پی روتر یکسان است که در مثال ما 192.168.0.1 است.

فهرست آدرس‎های ای‎پی ثابتی که انتخاب می‎کنید را یادداشت کنید تا در آینده به اشتباه دوباره از آنها استفاده نکنید. فرآیند تنظیم آدرس‎های ای‎پی ثابت به یک آداپتور شبکه به دستگاهی که استفاده می‎کنید بستگی دارد، بنابراین برای پیدا کردن روش انجام آن به راهنمای آن مراجعه کنید.

فعال سازی وای‎فای شما

حالا که پیکربندی شبکه شما انجام شده، وقت آن رسیده است تا به تنظیمات شبکه بی‎سیم خود بپردازید. انجام کار بسیار راحت است. وقتی این کار را انجام می‎دهید مطمئن شوید كه یکی از کامپیوترهای شما از طریق کابل اترنت به شبکه متصل شده باشد. اگر شما بخواهید پیکربندی وای‎فای را به صورت بی‎سیم انجام دهید، هر زمان که یک تغییر را اعمال می‎کنید اتصال به کنسول مدیریتی را از دست خواهید داد.

حالا مراحل زیر را دنبال كنيد:

  • به کنسول مدیریتی روتر رفته و بخشی با عنوان Wireless Setup را پیدا کنید. این نام ممکن است بر اساس نوع روتری که شما استفاده می‎کنید متفاوت باشد، اما نام هر بخش کاملا گویای وظیفه‎ای که انجام می‎دهد است
  • به احتمال زیاد شبکه بی‎سیم شما به طور پیش فرض فعال است. اما اگر اینطور نیست آن را روشن کنید. اگر از یک روتر دو بانده استفاده می‎کنید، باید تنظیمات مربوط به هر دو شبکه 2.4 و 5 گیگاهرتز را مشاهده کنید و هر کدام را به طور جداگانه پیکربندی کنید
  • سپس مطمئن شوید كه Channel روی Auto تنظیم شده باشد و بخش Mode را در وضعیت پیش فرض خود رها کنید. در آینده اگر احساس کردید که شبکه بی‎سیم شما کند کار می‎کند یا اتصال شما دائما قطع می‎شود می‎توانید این تنظیمات را تغییر دهید
  • حالا نوبت SSID است. SSID بیانگر نام شبکه بی‎سیم شما است. شما می‎توانید برای شبکه خود هر نامی‎ که مایل هستید را انتخاب کنید و فراموش نکنید که به هیچ وجه نباید آن را در حالت پیش فرض رها کنید.
  • مرحله نهایی تنظیم نوع کدگذاری است که شبکه وای‎فای شما استفاده خواهد کرد. چند انتخاب در اختیار شما است، اما بهتر است از WPA2 استفاده کنید
  • احتمالا برای WPA2 نیز چند گزینه برای انتخاب وجود دارد، اما بهتر است WPA2-PSK [AES] را انتخاب کنید. در حال حاضر این بالاترین سطح امنیت برای یک شبکه بی‎سیم است. بعضی از روترها هنوز هم WEP را ارائه می‎کنند. به هیچ وجه از آن استفاده نکنید زیرا در مقابل حملات سایبری بسیار آسیب پذیر است
  • بعد از این که نوع کدگذاری خود را WPA2 انتخاب کردید، باید یک گذرواژه یا Passphrase نیز انتخاب کنید. این گذرواژه باید بین 8 تا 63 کاراکتر باشد و از حروف (بزرگ و کوچک)، اعداد و کاراکترهای ویژه تشکیل شده باشد. هر چه گذرواژه شما طولانی‎تر و پیچیده‎تر باشد امنیت آن نیز بیشتر خواهد بود. گذرواژه‎هایی مثل hy*#Pnj125!ou که به طور تصادفی ایجاد می‎شوند از همه بهتر هستند.

بعد از اعمال این تنظیمات حالا وقت آن رسیده تا تغییرات را ذخيره کرده و اتصال خود را آزمایش کنید. دستگاه‎های بی‎سیم شما حالا باید بتوانند به شبکه و اینترنت دسترسی داشته باشند.

واژه‎ای به نام امنیت

خیلی از روترها از قابلیتی به نام Wi-Fi Protected Setup یا WPS استفاده می‎کنند که یک استاندارد امنیتی شبکه برای امن نگه داشتن آسان یک شبکه خانگی از طریق فشردن یک دکمه است. اما باید آن را غیرفعال كنيد. محققان دریافته‎اند که WPS می‎تواند در مقابل حملات مخرب آسیب پذیر باشد. ریسک استفاده از WPS تنها به این دلیل که کار ما را راحت می‎کند قابل توجیه نیست.

یکی از موارد دیگری که شما برای افزایش سطح امنیت می‎توانید به آن رسیدگی کنید مخفی کردن نام شبکه (SSID) از دید دیگران است. با انجام این کار نام شبکه شما در فهرست شبکه‎های جستجو شده توسط دستگاه‎های بی‎سیم (چه افراد غریبه یا خودی) قرار نمی‎گیرد و برای اتصال به شبکه شما باید SSID را به طور دستی در دستگاه خود وارد کنید. هر چند این روش سطح امنیت واقعی شبکه شما را بالا نمی‎برد، اما می‎تواند شبکه شما را از دید کاربران غریبه پنهان کند.

بر اساس مدل روتری که استفاده می‎کنید، در صفحه تنظیمات بی‎سیم ممکن است گزينه‎ای برای فعال کردن شبکه مهمان وجود داشته باشد. شبکه مهمان یا Guest Network به کسانی که به خانه شما سر می‎زنند اجازه می‎دهد تا بدون امکان دسترسی به سایر دستگاه‎های موجود در شبکه شما تنها از اینترنت آن استفاده کنند. ما به شما توصیه می‎کنیم برای افزایش سطح امنیت شبکه خود حتما از این گزینه استفاده کنید. شبکه مهمان برای هر دو باند 2.4 و 5 گیگاهرتز موجود است و پیکربندی آن به همان شیوه معمول شبکه بی‎سیم انجام می‎شود، اما فراموش نکنید که برای آن حتما از یک گذرواژه متفاوت استفاده کنید.

داده‎های خود را به اشتراک بگذارید

یکی از مهمترین جنبه‎های استفاده از یک شبکه خانگی توانایی به اشتراک گذاری منابع در آن است. روش‎های گوناگونی برای انجام این کار وجود دارد. استفاده از یک سرور بهترین راهکار برای این کار است، اما همه کاربران خانگی آن را در اختیار ندارند. دستگاه‎های Network Attached Storage یا NAS راهکاری ساده اما گران‎تر برای به اشتراک گذاری منابع هستند. خیلی از روترهای پیشرفته به عنوان یک راه حل جایگزین از پورت‎های USB داخلی استفاده می‎کنند که می‎توان از آنها برای به اشتراک گذاری هارد درايو یا چاپگر با کاربران شبکه استفاده کرد.

برچسب: 

افزودن دیدگاه جدید